Μια Ελλάδα στη φωτιά παραδομένη...

Ουτε καν κοίταξα το ρολόι να δω την ώρα.Και όμως πήγε 5 και εγώ είμαι εδώ...κάθομαι,χαζεύω ακούω μουσική και σκέφτομαι.Πολλά και διάφορα.Οι σκέψεις μου σκόρπιες μα κυρίως με απασχολούν πράγματα που έχουν να κάνουν με το οικείο περιβάλλον μου.Πολλοί φίλοι μου έχουν πρόβλημα,και εγώ απλά δεν μπορώ να βοηθήσω.Με το να τους λέω κουβέντες και να τους δίνω συμβουλές δεν νομίζω πως καταφέρνω κάτι.Θα ήθελα να κάνω κάτι πιο δραστικό αλλά δεν γίνεται οπότε προσπαθώ όπως όπως να τους ελαφρύνω τα προβλήματα τους.

Στα νέα μου θα έλεγα πως μου έφυγε το άγχος της εξεταστικής(για λίγο μην φανταστείς)μιας και σε αυτό το μάθημα που έγραψα χθες έσκισα.Φυσικά είχα διαβάσει πολύ καλά οπότε δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από τον εαυτό μου.Ένα άλλο πράγμα που με απασχολεί είναι όταν παίρνω τηλ την μάνα μου και ενώ θέλει να μου δείξει ότι είναι καλά,εγώ καταλαβαίνω πως δεν είναι.Και δεν είναι γιατί με την καταστάση όλη αυτή έχουν αδρανοποιηθεί.Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα,απλά "δέχονται" κάθε μήνα (αναδρομικα) να κόβεται και το τελευταίο ευρώ στις συντάξεις τους.Η μητέρα μου 55 χρονών,ξεκίνησε με μια σύνταξη μειωμένη λόγω ανήλικων τέκνων και εκεί που έπαιρνε 700 ευρώ τώρα έχει μείνει να παίρνει 647 ευρώ.Με 2 μειώσεις.Ο πατέρας μου από την άλλη 68 χρονών αφού δούλεψε πόσα χρόνια σε ότι μπορείς να φανταστείς(νταλίκα,ταξί,φορτηγό,λεωφορείο κλπ κλπ) από 1250 € και μια αξιοπρεπής σύνταξη,έφτασε να παίρνει 980 € με τις τελευταίες μειώσεις.

Και ρωτάω,θα σωθεί το ελληνικό κράτος κόβοντας 10-15 ευρώ από ανθρώπους τρίτης ηλικίας;που χρειάζονται τα φάρμακα,τις εξετάσεις τους,και φυσικά έχουν ένα ακόμα παιδί πίσω που του χρόνου δίνει πανελλήνιες και όπως όλα τα παιδιά κάνει και αυτό φροντιστήρια;που έχουν φτάσει να μετράνε μέχρι και το τελευταίο ευρώ στην τσέπη τους και όταν φτάσει καμιά φορά ο μήνας 30 και 31 να μην έχουν να ψωνίσουν ούτε τα βασικά;που έχουν ένα σωρό δάνεια στεγαστικό κυρίως γιατί έκαναν το λάθος να φτιάξουν μια στέγη για να έχουν να μείνουν;(ναι και το θεωρούμε λάθος πια)που απλά δεν απαίτησαν και δεν ζήτησαν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτά που αξίζουν;

Η κατάσταση είναι απελπιστική και μπορεί εγώ να μην το βιώνω τόσο έντονα πια γιατί δεν ζω μαζί τους αλλά και μόνο που το ακούω από το τηλέφωνο αυτό μου φτάνει.Και πόσοι ακόμα φίλοι μου έχουν πρόβλημα;που οι γονείς τους δεν μπορούν πια να τους στέλνουν και αναγκάζονται να δουλεύουν σε 2 και 3 δουλειές για να τα βγάλουν πέρα.Και λυπάμαι όταν μου λένε πως έχουν το κάθε μαλακισμένο αφεντικό για να το πω και έτσι που δεν τους πληρώνει.Στο φινάλε είναι τα δεδουλευμένα τους ρε.Γιατί να μην  τους τα πληρώνεις;;;ΜΑΛΑΚΑ ε ΜΑΛΑΚΑ.Φυσικά δεν είμαι αυτός που θα κρίνει μια κατάσταση.Απλά το βλέπω λίγο από πιο αισιόδοξο μάτι.

Το θέμα δεν είναι βέβαια τι θα απογίνουμε.Το θέμα είναι το τι μέλλει γενέσθαι.Πάλι θα πάνε να ψηφίσουν  και από αντίδραση δεν ξέρω τι αποτέλεσμα θα βγάλουν.Γιατί το να βγούμε από την Ευρωζώνη αυτή την στιγμή θα ήταν καταστροφικό.Θα μου πείτε και με το να μείνουμε πάλι καταστροφικό θα είναι αλλά οκ.Απλά κοιτάξτε τα συν και τα πλην.Πάντα και παντού υπάρχουν.Και ευτυχώς που βγήκε η Σουηδία στην Γιουροβίζιον γιατί η ελλάδα με τι θα μπορούσε να κάνει Eurovision με ψίχουλα;άντε αντί για στάδιο φέτος να το κάνανε σε λιβάδι.

Θα χε μια διαφορετική άποψη πάντως.Αλλά και από εκεί φάνηκε πως δεν μας ψήφισαν όσοι τους χρωστάμε.Και αυτό γιατί εμείς οι ίδιοι με τις συμπεριφορές μας και τις πράξεις μας ως λαός έχουμε δώσει μια αρνητική εικόνα.Τόσο για το ήθος του ελληνικού έθνους όσο και για τις διακοπές στην Ελλάδα.Ποιος θα ξεχάσει το γεγονός ότι πέρυσι τέτοια εποχή ο τουρισμός κατέρρεε επειδή κάποιοι έκαναν διαμαρτυρία σταματώντας ταξί,τρένα.μετρό και τραμ.

Μόνοι μας βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας.Λάθος χειρισμός;λάθος κυβερνήσεις;δεν ξέρω πάντως το λάθος ξεκινάει πρώτα από εμάς και ύστερα πάει στους άλλους.Και στην τελική το να είμαστε έλληνες και να μην κάνουμε κάτι για να πάει αυτή η χώρα μπροστά μου θυμίζει εκείνο το παραμύθι με τον λύκο και την κοκκινοσκουφίτσα.Όπου κοκκινοσκουφίτσα βάλε Ελλάδα,και όπου λύκος βάλε ΔΝΤ.Ας ελπίσουμε η Ελλάδα να φερθεί έξυπνα και να μην την φάει το ΔΝΤ.Δεν αντέχει άλλο βάρος ο ελληνικός λαός.

Και επειδή πολύ το φιλοσόφησα,ας μην είμαστε άπραγοι και να δεχόμαστε τα πάντα.Ας κάνουμε κάτι.Η τώρα η ποτέ.Εμείς έχουμε το βάρος των ευθυνών.Αν θέλουμε στο μέλλον να ορθοποδήσουμε θα πρέπει όσο και αν πονάει αυτό να κάνουμε τις σωστές μεταρρυθμίσεις.Και με το να τρωγόμαστε αυτές δεν έρχονται ποτέ.Εύχομαι κάποτε αυτό το κλίμα που υπήρχε και υπάρχει στην Ελλάδα να αλλάξει.Ίσως την χρειαζόμασταν τελικά την κρίση για να μπορέσουμε μέσα από αυτή να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Το παρακάτω βίντεο λέει: Να σκεφτείς ανάποδα.Εμένα δεν έχει να μου πει κάτι.Και οριζόντια μια χαρά σκέφτομαι.

Και εδώ είναι η άλλη όψη."Δεμένη" μια Ελλάδα στην φωτιά παραδομένη.

Εξεταστική,μέρος ΒΟΥ.

Και βασανιστικά περνάνε οι ώρες πάνω από τα βιβλία και είναι και αυτή μια περίοδος που όποτε έρχεται με κάνει και πελαγώνω.Εξεταστική ιζ κόλλινγκ.Φοβάμαι αυτό το πράγμα που λέγεται άγχος.Πραγματικά είμαι σίγουρος πως κάποια στιγμή από το άγχος μου θα πάω να γράψω και ενώ θα τα ξέρω θα γράψω μοναδούλα.Ντάξει όχι και τόσο χάλια μην τα δραματοποιώ.Οι μέρες πάντως κύλησαν ομαλά δεν μπορώ να πω,αν εξαιρέσεις πως διάβασα περίπου 18 ώρες χωρίς κανένα διάλειμμα.Μπα ψέμματα έκανα και ένα διάλειμμα.Αλλά μην φανταστείς.5 λεπτο ήταν.Το μόνο σίγουρο και αυτό που θέλω είναι να περάσω το μάθημα γιατί αν δεν το περάσω θα φαρμακωθώ.

Σε άλλα νέα από εκεί που ήμουνα ΑΠ έγινα ΝΤΑΟΥΝ ξαφνικά.Τι κυκλοθυμία είναι αυτή που με έχει πιάσει τις τελευταίες μέρες δεν καταλαβαίνω.και εγώ δεν είμαι και κυκλοθυμικός να πεις.Είμαι πάντα το χαμογελαστό παιδί.Ω ναι.Και να μην στα πολυλογώ έγινε και κάτι που πραγματικά δεν θέλω και να το συζητήσω αλλά δεν αξίζει.Πίστεψε με.Αφού στο λέω και εγώ ο ίδιος.Ενιγουει καμιά φορά τα πράγματα δεν έρχονται και όπως τα θέλουμε.Ας προσπαθήσουμε να τα κάνουμε όμως λίγο καλύτερα και εμείς.Μιζεριάζω και πολύ εύκολα.Γκρινιάζω πλέον πολύ εύκολα.

Κακιώνω πολύ εύκολα.Και την πληρώνουν όλοι.Εντάξει θα περάσει.Κάθε φάση έχει και τα αρνητικά της.Η για την ακρίβεια έχει μόνο αρνητικά.Μόνο οι δικές μου φάσεις είναι έτσι;θέλω να ελπίζω πως όχι.Τρου.Περνάω φάση και ακόμα πιο τρου δεν είναι καθόλου καλά η ψυχολογία μου.αυτά τα σκαμπανεβάσματα πολύ με φοβίζουν.Ευτυχώς έχω καλή παρέα και σε αυτή την εξεταστική.Μου θυμίζουν 2 χρόνια πριν τι έκανα και πως ήμουν.Πόσα έχουν αλλάξει.

Τι θα έκανα χωρίς;

Η ώρα είναι 23:05 και η συγκεκριμένη ανάρτηση ίσως είναι η ανάρτηση που έχει γραφτεί νωρίτερα από όλες...Αυτή η εβδομάδα θα μπορούσε να περιγραφεί σαν εβδομάδα άγχους.Εξεταστική,800 πράγματα να κάνεις και να μην υπάρχει τελειωμός πουθενά.Ούτε έλεος.Θα έλεγα ότι αυτές τις μέρες που πέρασαν σκέφτηκα πολύ καλύτερα κάποια πράγματα,αποφάσισα σε τι και που θέλω να αφοσιωθώ και τι θέλω να κάνω στους επόμενους μήνες/χρόνια.Οι σκέψεις πολλές και με προβλημάτισαν αλλά πάντα σε βοηθάει και το περιβάλλον σου να πάρεις την κατάλληλη και σωστή πολλές φορές απόφαση...και αυτό έρχεται μέσα από την οικογένεια μου,τους φίλους μου που είναι πλέον λίγοι και ξεχωριστοί και με κατευθύνουν με τον κατάλληλο τρόπο και μου λένε κάποια πράγματα που ουσιαστικά εγώ θα έπρεπε να είχα προσέξει πολύ νωρίς...

Βέβαια πάντα έρχεται και η ώρα που τα πράγματα μπαίνουν στην θέση τους.Και επειδή είμαι και υπομονετικός άνθρωπος μπορώ να περιμένω.Καλύτερα να έρθουν αργά και όπως θέλουν αυτά παρά να μην έρθουν ποτέ.Θα έλεγα πως είναι μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου και θα είναι ακόμα καλύτερη αυτή η περίοδος όταν περάσει η εξεταστική ηρεμήσω και αναδιοργανωθώ.Να σήμερα δεν πήγα στην δουλειά και ήταν ευκαιρία να πάρω τα βιβλία μου ανα χείρας και να ξεκινήσω να διαβάζω.Βέβαια έχω καλή στήριξη δεν μπορώ να πω.Οι άνθρωποι που είναι γύρω μου αυτή την περίοδο και με κάνουν να νιώθω πιο θετικά είναι λίγοι και αξιόλογοι,και θα πρέπει να αναφερθώ στον καθέναν ξεχωριστά γιατί ο καθένας τους,με τον τρόπο του με κάνει να χαίρομαι για οτιδήποτε και αν μου συμβεί.

Τι θα έκανα χωρίς την Αφρο μου.Μια αγάπη ατελείωτη.Που αν και είχαμε να συναντηθούμε μήνες αρκετούς τελικά τα καταφέραμε και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα.Και να με κάνει πάντα να θυμάμαι πως οι αληθινοί φίλοι δεν χρειάζονται να βρίσκονται καθημερινά για να είναι δεμένοι.Αρκεί μια στιγμή,μια συνάντηση και όλα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.Και αυτό το καταφέρνει μόνο η Αφρούλα μου.Που μου στάθηκε όσο κανείς άλλος.Σε πολλά.

Τι θα έκανα χωρίς την Ναταλία μου;που μόνο και μόνο που μια κουβέντα μαζί της μου φτιάχνει την διάθεση και το υπόλοιπο της ημέρας είμαι με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.Που θα μου πει την πιο γλυκιά καλημέρα και ξέρω πως κάποια στιγμή ο δρόμος θα μας φέρει κοντά και τότε όλα θα είναι διαφορετικά.Ζω μόνο για αυτή τη στιγμή.μόνο για αυτά τα λεπτά που θα την δω επιτέλους και από κοντά.Που μου στέκεται και με κάνει να ελπίζω πως όλα θα γίνουν στην ώρα τους.

Τι θα έκανα χωρίς την Γιώτα μου;που αν και είχαμε να μιλήσουμε πολύ καιρό και χαθήκαμε μου θύμισε πως οι φιλίες οι δυνατές δεν χάνονται από την μια μέρα στην άλλη.Που μου θυμίζει πως η αγάπη είναι ένα απο τα συναισθήματα που πρέπει να το εννοείς για να το πεις,για να έχεις φίλο τον άλλον.Η αγάπη μου για αυτήν είναι απέραντη.Καθώς μας ενώνουν πολλά.

Τι θα έκανα χωρίς την Αγγελική μου;την τρελή μου της γαλλικής φιλολογίας που με κάνει να παραφέρομαι πολλές φορές και να ξεχνάω τους τρόπους μου και να της πετάω ένα μωρή μαζέψου και να με φτάνει στο απροχώρητο με τις απόψεις της.Την αγαπώ πολύ και το ξέρει.Τα υπόλοιπα είναι περιττά.

Τι θα έκανα χωρίς την Χαρά μου;αυτό το γλυκό ζουζούνι που αν και μας χωρίζουν 500 χιλιόμετρα και βάλε είναι πάντα στην καρδιά μου και την σκέφτομαι,και όταν έρχεται Αθήνα ο κόσμος μου γίνεται λίγο καλύτερος.Γεμίζω μέσα μου με συναισθήματα χαράς...τι να πρωτοθυμηθώ...;απλά θυμάμαι τις στιγμές μας και χαίρομαι που την έχω.

Τι θα έκανα χωρίς το φρεντόνι μου τον Χάρη που παρά τις δυσκολίες και τις αντιξόοτητες(βλ. πορείες,βλ. γκαντεμιές,βλ.κλειστους δρομους) τελικά τον γνώρισα επιτέλους και έφτανε μια στιγμή για να καταλάβω πως όπως ακριβώς είχα φανταστεί αυτό το άτομο έτσι και ήταν.Τις ατελείωτες ώρες καψίματος με τραγούδια από Μαρία Καρλάκη(θεά) και Έφη Πεχλιβάνη να σχολιάζουμε καλτακοιστορίες.Αυτά δεν τα αλλάζω με τίποτα.

Τι θα έκανα χωρίς την Νίκη μου;που έφτανε μια συγκυρία που τελικά δεν έβγαλε πουθενά για να μας φέρει πιο κοντά και είναι ένα από τα πιο γλυκά άτομα που γνώρισα ποτέ.Που σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει όλα όσα έχει να σου πει σαν φίλη.Και ξέρει να σε προστατεύει και πάντα να σε συμβουλεύει σαν κλασσικός σκορπιός.Εξαιρετική αγάπη μου.

Τι θα έκανα χωρίς την Μαριλού μου;την Ελένη και την Ζωούλα μου;η ζωή μου θα ήταν άδεια χωρίς αυτές...είναι η ευχάριστη νότα στην θλιβερή πραγματικότητα.Μου θυμίζουν πως οι φίλοι είναι εκεί για να υπάρχουν όταν τους χρειαζόμαστε.

Τι θα έκανα χωρίς το Σνουγκλάκι μου;αυτό το κορίτσι με το χαμογελαστό πρόσωπο που ήταν από τους λίγους και εκλεκτούς που γνώρισα καλύτερα μέσα από τις συναντήσεις μας και την ευχαριστώ για όλα.Και να ξέρει πως την σκέφτομαι και πως θα είμαι εκεί σε ότι χρειαστεί.

Τι θα έκανα χωρίς την Δημητρούλα μου;που μόλις την γνώρισα απλά κατάλαβα ότι είναι ένας όχι απλά από τους πιο υπέροχους ανθρώπους αλλά και από τους πιο ειλικρινής.Που με το χαμογελό της μου έμαθε να μην στεναχωριέμαι και να γελάω μόνο και που είναι εκεί να μου το θυμίζει.Πάντα.

Τι θα έκανα χωρίς το Ριτσάκι μου;που είναι ένας από τους πρώτους ανθρώπους που γνώρισα και δέχτηκαν τα πάντα για μένα μου χαμογέλασε και μου έδωσε το χέρι της σε μια ανιδιοτελής φιλία που κρατάει 3 χρόνια και μου θυμίζει πάντα πως είναι εκεί σε ότι χρειαστώ κάθε στιγμή και κάθε λεπτό...

Τι θα έκανα χωρίς τον Γιώργο,την Νίκη,τον Νίκο,την Αθανασία;την παρέα μου που με στηρίζει σε κάθε βήμα μου και είναι πάντα εκεί;Και πάντα ξέρουμε να περνάμε καλά και να το δείχνουμε συνεχώς...!!!!Με πολύ τρέλα,ατελείωτα ξενύχτια και φυσικά τρέλλες!

Και κάποια άτομα που ξεχώρισα και ελπίζω να αποτελέσουν άλλον έναν κρίκο σε αυτή την αλυσίδα που εγώ αποκαλώ φίλους.Τον Νίκο,τον Ντίνο,τον Πάνο,την Νίκη και ο καιρός θα το δείξει.Πάντως η αρχή έχει γίνει...

Και τέλος και καλύτερο το αστεράκι μου όπως την αποκαλώ εγώ που αν και δεν μιλάμε καθημερινά είναι ο πιο κοντινός μου άνθρωπος πέρα από κάθε άλλον και την αγαπώ όσο κανέναν και να ξέρει πως όχι απλά θα είμαι εκεί σε ότι χρειαστεί αλλά και όποιος τολμήσει να την πειράξει θα έχει να κάνει μαζί μου.Η αγάπη αυτή είναι η πιο ξεχωριστή από όλες.Το άτομο αυτό είναι το πιο ξεχωριστό από όλα.Για αυτό το άφησα και τελευταίο.Είναι ένα κομμάτι όχι απλά της ζωής μου,ένα κομμάτι δικό μου.Και αυτό θέλω να κρατήσει για πάντα.

Σας ευχαριστώ έναν έναν ξεχωριστά.Είστε η ευχάριστη νότα στην καθημερινότητα μου που έχει μια ρουτίνα αλλά έχει και την άλλη της πλευρά,αυτή που ξέρει να περνά καλά και να το δείχνει:-) Έχουμε να ζήσουμε πολλά ακόμα...όλα είναι στην αρχή.

Κράτα με λιγάκι...μη λυγίσω

Το backspace το πάτησα γύρω στις 3 φορές πριν γράψω μια λέξη.Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω πραγματικά.Είναι από τις νύχτες που είμαι τόσο χάλια και πραγματικά δεν ξέρω τι από όλα πρέπει να γράψω και τι να αποκόψω.Θα έλεγα πως το καλύτερο πράγμα είναι να ξέρουμε τι πραγματικά θέλουμε,ποιοι πραγματικά είμαστε και τι κάνουμε εν τέλει σε τούτο τον κόσμο.Εγώ να σου πω.Είμαι ο Ανδρέας,κάνω αυτό που γουστάρω και το λένε μουσική.Ξέρω τι θέλω στον κόσμο.Ότι δεν μπορώ να αποκτήσω με ευκολία.Πάντα μου άρεσαν τα δύσκολα.Δεν είμαι άνθρωπος που τα παρατάει.Το κυνηγάω.Κάθε μου μέρα είναι ένα κυνηγητό.Στα πάντα.Στο ραδιόφωνο,στην μουσική,στην ηχοληψία.

Ποτέ δεν παράτησα κάτι,ποτέ δεν ζήτησα κάτι παραπάνω από όσα αξίζω,ξέρω πόσα αξίζω και δεν περιμένω κανέναν να μου το πει.Είμαι συνειδητοποιημένος και τα έχω βρει μια χαρά με τον εαυτό μου και δεν νομίζω πως χρειάζεται να δώσω λογαριασμό σε κανέναν.Τώρα αν κάποιος πιστεύει πράγματα η όχι αυτό με αφήνει παγερά αδιάφορο.Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να έχω ανθρώπους γύρω μου που με νοιάζονται και με αγαπούν και φυσικά να έχω μια δουλειά.

Μια δουλειά που αγαπώ να την κάνω και όχι μια που βαριέμαι την ζωή μου.Δεν κατακρίνω τις υπόλοιπες δουλειές και καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή απλά εγώ δεν μπορώ να κάνω οποιαδήποτε δουλειά...Δεν είμαι γεννημένος για αυτό,και αν αυτό φαίνεται υπεροπτικό σε κάποιους απλά δεν μετράνε σωστά τον εαυτό τους.Εγώ τον έχω μετρήσει.Ζυγίζω 56 κιλά.Περήφανο λιονταράκι όσα και αν λένε μόνο το 10% από αυτά κρατάω.Και αυτό γιατί έχω μάθει να αναπτύσσω κριτική σκέψη γύρω από πολλά θέματα και το περίεργο ξέρεις ποιο είναι;να στο λένε άνθρωποι που σε γνώρισαν μόλις χθες και δεν ξέρουν και πολλά για σένα...Δεν το κατακρίνω βέβαια.Καθένας μπορεί να λέει και να κάνει ότι θέλει.

Το θέμα είναι να ξέρεις ποιος είσαι.Τι έχεις καταφέρει.Όσα κάνεις τα κάνεις για τον εαυτό σου και για κανέναν άλλον.Ξέρεις τα στάδια της ψυχολογίας του ανθρώπου είναι πρώτα η αυτοπεποίθηση και έπειτα όλα τα υπόλοιπα..και αυτό γιατί έτσι έχουμε γεννηθεί,και δεν γίνεται να το αλλάξουμε αλλά από την μια δεν χρειάζεται και να το δείχνουμε παντού.Δυστυχώς αυτό το κάνω και πολλά από αυτά που λέω και κάνω παρεξηγούνται.Για αυτό αποφάσισα κάτι.Να σιωπώ.Η σιωπή είναι χρυσός.Μα ότι λάμπει επίσης δεν είναι χρυσός.

Μέσα στην αναμπουμπούλα μια νότα ευτυχίας μου ήρθε στα αυτιά...Κάποιοι εκεί έξω άκουσαν αυτά που είχα να τους πω.Μια μεγάλη καρδιά πάει σε ένα πρόσωπο που αγαπώ πολύ και με στηρίζει και στους υπόλοιπους στέλνω μόνο αγάπη.Ας μην είμαστε μίζεροι.Πως σκέφτεστε έτσι;γιατί να κατέβουμε από το σύννεφο;για να βιώσουμε την απόρριψη;να βιώσουμε την κατάσταση την χείριστη;ας ζούμε και λίγο με τα ονειρά μας καλό κάνει.Άλλωστε όλα στην ζωή αλλάζουν απλά θέλω λίγο να με κρατήσεις,μη λυγίσω.Το έχω ανάγκη περισσότερο από ποτέ.Τι σου κάνουν δυο όμορφα μάτια;ε;

Το μόνο σίγουρο είναι ένα.Όλα στην ζωή είναι κύκλος.Τα πάντα περιστρέφονται και κάποια στιγμή ένας κύκλος κλείνει.Αλλά πάντα ανοίγει ένας ακόμη μεγαλύτερος ίσως για το καλό σου.Αλλά ας μην είμαστε πλεονέκτες.Έχω ότι θέλω,οι άλλοι δεν ξέρω.Νομίζω όλα όσα θέλω,και με το να μιζεριάζω απλά δεν θα κάνω τίποτα στην ζωή μου.Οπότε προτού κατηγορείστε τον άλλον σκεφτείτε.

Αισιοδοξία.Θέλεις;

Δεν θα σκεφτόμουν να γράψω τούτη την ανάρτηση αν δεν είχαν μεσολαβήσει αυτή την εβδομάδα όλα όσα μου συνέβησαν.Βαρετές μέρες,με ευχάριστες συναντήσεις,πολύ κούραση.Νιώθω πως κάπου εδώ θα αφήσω τα κόκαλα μου και καλά το λέω κάποια στιγμή θα κλατάρω και δεν θα αντέξω άλλο.Είναι από αυτές τις μέρες που λέω Θέε μου ας τελειώσει και αυτή η εβδομάδα,και γενικά όχι μόνο η εβδομάδα,μη σου πω και ο μήνας.Να πάμε σιγά σιγά στον Ιούνιο να κάνουμε κανα μπανάκι αλλά σιγά μην.

Η μοίρα αποφάσισε αλλιώς για μας.Κάτι μου λέει πως απλά θα λιώνουμε ένα ολόκληρο καλοκαίρι και θα ψηνόμαστε(κυριολεκτικά στους 40 βαθμούς)και ενώ κάποιοι εκεί έξω θα έχουν ξεκινήσει ήδη να ζουν το καλοκαίρι τους εγώ νιώθω πως θα είμαι κλεισμένος.Ποιο καλοκαίρι;ζήτημα φέτος να κάνω 10 μπάνια.Και πολλά λέω.

 Είναι από τις μέρες που λες,νιώθω καταπονημένος και έρχεται το καλό μέσα στην εβδομάδα και σου αλλάζει όλη την διάθεση.Θες αυτό είναι η σχέση σου;θες αυτό είναι η παρέα σου;πάντως όλη η διάθεση σου αλλάζει.Και είσαι και σε ένα mood που πραγματικά δεν ξέρεις και πως να διαχειριστείς.Έχεις να κάνεις ένα σωρό πράγματα και λες ααα ας τα αφήσω για αύριο,και το αύριο γίνεται μεθαύριο και το μεθαύριο γίνεται ποτέ.Δεν νομίζω πως υπάρχει κανόνας για τα πράγματα να έρχονται όπως θέλουμε εμείς.

Ωραία θα ήταν να είχαμε ένα κουμπάκι να το πατούσαμε και τσουπ ξαφνικά όλα να έμπαιναν σε τάξη,αλλά τι νόημα θα είχε η ζωή μας χωρίς λίγη ανακατωσούρα;Ας είναι χρειάζεται και αυτή.Έτσι μόνο θα μάθουμε να μπαίνουμε σε τάξη και να πειθαρχούμε. Και ενώ με ανησυχεί όλη η κατάσταση αυτή η αισιοδοξία που με πιάνει καμια φορά είναι λες και το επόμενο πρωί χτύπησα 5 νούμερα στο τζόκερ.Λες και είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος

.Ας μην προσπαθούμε να αναλύσουμε τι είναι ευτυχία γιατί η ανάρτηση θα βγει ένα πελώριο κείμενο.Βέβαια όλα αυτά σηματοδοτούν μια νέα εποχή.Εποχή εξελίξεων και ανατροπών.Δεν φοβάμαι,απλά ανησυχώ.Είμαι περίεργος να δω πως θα εξελιχθούν τα πάντα.Και αν ρωτάς τι θα γίνει μετά, απάντηση δεν έχω.Μόνο λίγη αισιοδοξία μπορώ να σου δώσω.Θέλεις;

Λα καταστασιον τρες απελπιστικ

Πραγματικά η σημερινή μέρα αγαπητό μου,θα μπορούσε να θεωρηθεί η χειρότερη μέρα και ημερολογιακά έβερ.Δεν ξέρω από που να πρωτοξεκινήσω.Τι να σου πρωτοπώ.Ότι περίμενα το πρωί ένα λεωφορείο επί 40 λεπτά το οποίο δεν ήρθε ποτέ;και αναγκάστηκα να πάρω ταξί και να ανέβω στην ερημιά που λέγεται σχολή και να αφήσω την εργασία που μόλις ολοκλήρωσα και μόνο ελπιδοφόρο δεν μπορώ να πω πως θα είναι το αποτέλεσμα.Ξέρω ήδη ότι από τις 70-80 σελίδες εργασίας αν διαβάσει τη εργασία αυτές θα είναι μόλις 10-15 σελίδες.Και πολύ σου λέω.Υπάρχουν  πράγματα που κάποιοι τα θεωρούν δεδομένα.και δεν είναι μόνο η εργασία.Είναι πολλά.Θεωρείς δεδομένο το ότι θα κάνεις την τάδε εργασία,το ότι θα την τελειώσεις την τάδε ημερομηνία και ότι θα βρεις τις τάδε πληροφορίες.Όλα πια δεδομένα.Για αυτό και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.Από κάτι τέτοιες μαλακίες για να το πω και πιο ωμά γίναμε έτσι όπως γίναμε.Και δεν είναι μόνο το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι τόσα και άλλα τόσα.Αφού λοιπόν έφυγα από την σχολή πιο πριν είχα ιδιαίτερα.Μπορούσα να πω πως ξεκίνησε καλά η μέρα αν το δω από αυτή την πλευρά.Το θέμα είναι πως εξελίχθηκε.

Φτάνοντας στην δουλειά και αφού είχα τσιτώσει τόσο που νόμιζα ότι θα σκοτώσω άνθρωπο πλακώνει μια δουλειά και γίνεται ένας χαμός.Αλλά ας μην το αναλύσω παραπάνω γιατί θα ξανατσιτώσω.Ευτυχώς ανάμεσα σε αυτή την δύσκολη ημέρα μεσολάβησε ένα πολύ χαλαρωτικό καφεδάκι με μια συνάδελφο και ηρέμησα κάπως.Γενικά η μέρα ήταν ψιλοχάλια και δεν θέλω να κλείσω την ανάρτηση μου με τίτλο μια χάλια μέρα οπότε θα θέσω κάποια ερωτήματα στον εαυτό μου αρχικά.

Τα θεωρούμε όλα δεδομένα.Καλώς η κακώς έτσι είναι.Τι να κάνουμε;ο κόσμος ποτέ δεν ήταν ιδανικός η αυτός που πάντα θα θέλαμε.

Δεν σε καταλαβαίνουν.Ένα πράγμα,πρέπει να το πεις και να το ξαναπείς 10 και 15 φορές για να το καταλάβει ένας άνθρωπος κάτι που εσύ η εγώ η ο καθένας το θεωρούμε φυσιολογικό.

Έχεις 800 πράγματα να κάνεις κάθε μέρα,έχεις μόλις 8 ώρες το λιγότερο ξεκούρασης και ούτε καν αυτές και σκέφτεσαι.Τι μπορώ να κάνω;απολύτως τίποτα,γιατί ξεκουράζομαι και καθ.όλου;πιο πολύ κμουράζομαι παρά ξεκουράζομαι.Κάποιος θα εδώ θα έλεγε ότι είμαι μικρός και παραπονιέμαι.Δηλαδή αν ήμουνα 30 πως θα ήμουν.Αυτό δεν έχει καμιά απολύτως σημασία.Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του καλούπι.Είτε είναι 19 είτε είναι 25 είτε είναι 30.Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες αντοχές.Και ιδιαίτερα όταν και αυτά που παίρνουμε σαν χρηματική απολαβή είναι τόσο λίγα.Και αγαπάς την δουλειά γαμώτη και αυτό που κάνεις αρχικά,δεν σε νοιάζουν τα λεφτά αλλά με την πάροδο του χρόνου σε νοιάζουν και σε καίνε.Γιατί πόσα να πληρώσουν και οι γονείς;αρκετά τόσα χρόνια.Αλλά εκεί μας έφτασαν και τώρα με τα προεκλογικά τερτίπια τους πάλι πάλι πάλι μας υπόσχονται τα ίδια.Τίποτα καινούργιο.Καθόλου ιδέα και καθόλου συναίσθηση του τόπου και του χρόνου.Τι να πω και εγώ γαμώτο;νέος 21 χρονών με όνειρα και ελπίδες.Κάποιοι θέλουν να μας τα γκρεμίσουν αλλά θα τους αφήσουμε;

Λα καταστασιόν τρες απελπιστικ που λέει και μια φίλη.

Όχι εγώ,Όλοι.

Λένε πως ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από δύο κόσμους.Τον πραγματικό κόσμο,και τον ψεύτικο κόσμο.Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια πως ζούμε σε έναν κόσμο ιδανικό.Σίγουρα δεν ζούμε.Επίσης δεν ξέρω αν υπάρχει πραγματικός κόσμος.Νομίζω πως έχουμε φτάσει στο σημείο να τα θεωρούμε όλα ψεύτικα...είναι μια επιλογή μας,μια επιλογή του ανθρώπου,μια ανάγκη του εαυτού μας.Το ψέμα ποτέ δεν το συμπάθησα,ακόμα και αυτά που λέγονται κατά συνθήκη ψέματα.Δεν ξέρω από μικρός έλεγα και εγώ αρκετά ψέματα αλλά στην πορεία το έκοψα γιατί κάποια από αυτά πονάνε.

Τι σε κάνει να νιώθεις όμως καλύτερα;ένα ψέμα που μπορεί να σου φτιάξει την διάθεση για 1 ώρα γιατί μετά θα καταλάβεις ότι τίποτα δεν είναι αλήθεια;η μια αλήθεια;μια αλήθεια δυνατή που θα μπορέσει να σε γλιτώσει από τα πάντα για όλη την υπόλοιπη ζωή σου.

Αυτές τις μέρες που πέρασαν σκέφτηκα αρκετά πράγματα,άλλωστε πάντα ήμουν και το άτομο που τα έλεγε χύμα και τσουβαλάτα.Στο έλεγα και στο λέω μες την μούρη και δεν ντρέπομαι.Είμαι άνθρωπος με χιούμορ ναι αλλά και η βλακεία και το χιούμορ έχουν τα όρια τους.Άσε που το να πληγώνεις ανθρώπους που δεν φταίνε δεν ωφελεί και σε τίποτα.

Γιατί;για να νιώσεις εσύ πιο δυνατός από αυτούς;;;πως είσαι κάποιος;πως κάνεις κάτι;δεν έχω καταλάβει.Θα καταλάβω στην πορεία.Αργά μεν αλλά θα το καταλάβω.Θεωρώ ότι είναι θείο δώρο το χαρισμά μου να γλιτώνω πάντα τα μπλεξίματα.Με μπλέκουν άθελα μου πάντα και όλως τυχαίως είμαι αυτός που θα βγάλει και το φίδι από την τρύπα.Ε όχι εντάξει αυτό παραπάει.Ας κάνουν πλέον κάτι και μόνοι τους.Όχι,εγώ.Όλοι.