“Μα σ'αγαπώ” είπε το μαχαίρι στη πληγή.


Λένε πως πρέπει να ερωτευτείς για να συνειδητοποιήσεις τον λόγο που ήρθες σ' αυτό τον κόσμο. Πως όταν ερωτεύεσαι παρασύρεσαι, μεταμορφώνεσαι, αποπροσανατολίζεσαι, καθηλώνεσαι. Πως ο έρωτας είναι συνώνυμο της έλξης, του πάθους της ανάγκης για αγάπη ή ακόμα και της αυτοκαταστροφής. Λένε πως δε γνωρίζεις τι σημαίνει ζωή αν δε βιώσεις πρώτα τον έρωτα.

Ο έρωτας. Μια λέξη τόσο ισχυρή και συνάμα τόσο ριζωμένη βαθιά στη σκέψη όλων μας. Είναι αυτός ο φτερωτός άγγελος που τελικά πολλές φορές έχεις ευχηθεί να μην υπάρχει για να μη ζήσεις αυτό τον έρωτα που ενδεχομένως θα σε πληγώσει και θα σου δημιουργήσει αυτοκαταστροφικές τάσεις. Είναι η μανία να είμαστε ερωτευμένοι χωρίς λόγο και η αιτία που πολλές φορές όλο αυτό οδηγεί στην απόλυτη αυτοκαταστροφή.

Συνήθως, συμβαίνει αυτό που ο νόμος του σύμπαντος ορίζει. Ένας άνθρωπος έρχεται στη ζωή σου, τον γνωρίζεις, μαθαίνετε σιγά – σιγά ο ένας τον άλλον και ερωτεύεστε. Όμως ο κάθε ένας από εσάς έχετε κάποιον άλλον άνθρωπο στο μυαλό σας ο οποίος δε νιώθει πράγματα για εσάς. Εσείς όμως “κολλάτε” και δίνεστε με όλο σας το είναι. Αυτό είναι που το αποκαλώ “ανεκπλήρωτο έρωτα”. Ο έρωτας δίχως ανταπόκριση έχει συμβεί σε όλους μας. Μάλιστα, πολύ λίγες είναι οι στιγμές που ένας ανεκπλήρωτος έρωτας καταλήγει σε σχέση ή στη καλύτερη των περιπτώσεων σε γάμο. Το μυαλό μας είναι η μεγαλύτερη φυλακή μας. Εμείς εγκλωβίζουμε όλα τα πράγματα μέσα στο μυαλό μας, μέσα στη δική μας οπτική και ξεχνάμε τα βασικά.

Ζήσαμε τόσα μαζί και παρ'όλα αυτά εγώ στο μυαλό μου σ'έχω σαν το μεγαλύτερο μου απωθημένο. Δε σε χόρτασα, πουτάνα ζωή. Δε χόρτασα τα φιλιά σου, τις συνήθειες σου τις ηλίθιες, δε τις χόρτασα. Δε μου λείπουν τα κλισεδιάρικα του τύπου Μέσα από σένα αγάπησα εμένα” και μαλακίες τούμπανα. Μου έλειψαν οι καλημέρες που δε μου έστελνες ποτέ και που πάσχισα να σου μάθω να τις στέλνεις. Βλέπεις; Μου λείψανε ακόμα και πράγματα που δεν έκανες ποτέ.

Και ήταν τόσες που στη ζωή μου θα έδιναν πιο πολλά από σένα. Εγώ όμως με σένα κούμπωσα, οι άλλες αγκαλιές μου φαίνονται ξένες. Τα βράδια ξυπνάω και σε σκέφτομαι. Κλισεδιάρικο αλλά έτσι είναι. Χαμογελάω και φέρνω τη μορφή σου δίπλα μου για λίγο και μετά... τσουπ! Έφυγες πάλι μακριά.

Δε κοιμάμαι σε άλλα κρεβάτια, το μυαλό μου έχει κλείσει από σκέψεις ερωτικές, ρομαντικές, από αυτές με τις οποίες ζούσα. Το μυαλό μου το τρέφεις μονάχα εσύ. Έχω σταματήσει να πατάω PLAY σε τραγούδια του Σαμπάνη πλέον.

Μόνο εσύ με γιατρεύεις, μόνο εσύ στη ψυχή γεννάς  καινούργιο δέρμα..

Αλλά ξέρω πως δε θα γυρίσεις γιατί δε κατάφερα τούτο το γαμημένο απόφθεγμα να το κάνω τρόπο ζωής. “Θα γυρίσεις, γιατί στη τελική ξέρεις πως είμαι ένας τρελός. Τρελός για σένα.”


Σε ευχαριστώ, γιατί για σένα έπεσα χαμηλά που κατάλαβα πως την μεγαλύτερη αξία την έχει ο κρότος, παρά η λάμψη.”

"Μα σ'αγαπώ", είπε το μαχαίρι στη πληγή.



Σχόλια

  1. Τέλειο. ❤️❤️❤️❤️

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αναλύεις πολύ όμορφα τον ανεκπλήρωτο έρωτα, φαίνεται οτι τον έχεις ζήσει δυνατά. Συνέχισε έτσι, περιμένουμε και άλλα κείμενα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ καλή δουλειά Ανδρέα! 👏🏻👏🏻👏🏻

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είμαι πολύ συγκινημένη! Μπράβο αγόρι μου!!!

    iwanna

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Από τα καλύτερα άρθρα που έχω διαβάσει, πλήρης, μεστός και ζεστός λόγος. Εχεις πολυ ταλέντο και αου εύχομαι μόνο τα καλύτερα! Συγχαρητήρια! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Poly kalh douleia! Symfwnw mazi sou de prepei na afinoume ta apwthimena na mas kyrieuoun :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σοβαρά τωρα, πόσο ταυτίζομαι με αυτο το άρθρο! Το εχω ζήσει και ειναι μαρτύριο δυστυχώς. Σου θυμίζει τόσα μια κατάσταση και δυστυχώς νιώθεις ολο και χειρότερα. Βέβαια ο χρόνος λένε ειναι γιατρός... αλλα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εξαιρετική γραφή συναισθημάτων και κατάθεσης ψυχής! Μπράβο βρε Ανδρέα, είμαι περήγανη που ήμουν καθηγήτρια σου στο πανεπιστήμιο.

    Μαρίνα Γιαννουσάτου
    Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Φ.Π.Ψ. ΕΚΠΑ στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Κάθε Σάββατο στις 16:00 και κάθε Κυριακή στις 12:00